Η πιο αγαπημένη στιγμή της κωμωδίας την οποία παρακολουθούμε όχι δύο αλλά 37 χρόνια είναι για μένα η εμμονή στην προσφώνηση:

"σύντροφε!"

μεταξύ των φίλων-μελών του ΠΑΣΟΚ. Και το γράφω με κεφαλαία για πρώτη και τελευταία φορά ως ένδειξη σεβασμού στους μισθούς και τις συντάξεις που εξασφάλισε το σοσιαλιστικό κίνημα σε εκατομμύρια συνελλήνων. Οι οποίοι ήταν και ψηφοφόροι βεβαίως γιατί τείνουμε να το ξεχάσουμε αυτό.

Αυτοί οι ίδιοι σύντροφοι δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την πολιτική του κόμματός τους.

Κι έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν, είπα εγώ το αντίθετο; Ακόμη κι ένα απανθρακωμένο κολεόπτερο θα μπορούσε να νιώσει απογοητευμένο από αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας τελευταία. Γιατί όχι κι οι σύντροφοι; Προδόθηκαν. Ένιωσαν να τίθενται στο περιθώριο, ένιωσαν πως το σοσιαλιστικό ιδεώδες που υπηρέτησαν πιστά τόσα χρόνια τους γυρνάει την πλάτη και στρέφεται εναντίον τους. Κι οι πατερούληδες του κινήματος τους παράτησαν, έβαλαν χέρι στις τσέπες τους, έστειλαν τα παιδιά τους στην οικονομική εξορία και το κυριότερο: τους οδηγούν σε εκλογικό ευνουχισμό, δεν θα ξαναστηρίξουν το κίνημα δηλώνουν αηδιασμένοι, κάποιοι κλαίγοντας σκέφτονται σε αυτοκτονικές, ιδρωμένες βραδιές να ψηφίσουν ακόμη και τους ψευτοφιλελεύθερους της επάρατου δεξιάς. Θα χάσουν την ψυχή τους οι σύντροφοι. Εκεί τους οδήγησαν. Σκέφτομαι αν το σύνολο των κομμουνιστών συμφωνούσε με την καταστροφική για το ίδιο, αποχή του ΚΚΕ από τις εκλογές του 1946. Ή αν το σύνολο των Σοβιετικών επιθυμούσε την ύπαρξη του μηχανισμού εξοστακισμού εκατομμυρίων "αντεπαναστατών" στα σιβηριανά γκουλάγκ. Ή ακόμη (για να γυρίσουμε στα δικά μας) με το περίφημο "το όπλο παρά πόδα" του Ζαχαριάδη και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ ύστερα από την συμφωνία της Βάρκιζας. Βγήκε κανένας σύντροφος στην Κόκκινη Πλατεία για να φωνάξει " ο σύντροφος Molotov είναι μαλάκας" ή "Νίκο μπινέ πουτάνας γιε". Δεν νομίζω. Και δεν θα ήταν λογικό. Γιατί αυτή είναι η σημασία της συντροφικότητας. Θα σε υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου, γιατί πιστεύω σε κάτι τόσο δυνατό που θα έδινα και τη ζωή μου, όχι για σένα ως πρόσωπο, αλλά για το όραμα που φτιάξαμε μαζί. Οι σύντροφοι παρατούσαν τις οικογένειές τους για να φύγουν στα βουνά, οι σύντροφοι περίμεναν τους συντρόφους τους στην απομόνωση της Μακρονήσου, για να στάξουν δυο σταγόνες νερό στα ματωμένα χείλη τους. Οι σύντροφοι δεν υπέγραφαν την δήλωση μετανοίας ακόμη κι αν ο αντίπαλος είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά. Ήταν πάνω από όλα σύντροφοι και συναγωνιστές κι έπρεπε να βάλουν στην άκρη ακόμη και τις προσωπικές τους αντιπάθειες για το καλό της κοινής τους ιδεολογίας. Ακόμη κι οι πρωτεργάτες της χούντας προτίμησαν να πεθάνουν στα κελιά της φυλακής τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ και γι αυτό τουλάχιστον απολαμβάνουν τον σεβασμό μου. Φαίνεται πως από το 48% και την αυτοδυναμία του πασοκ, που εξασφαλίστηκε στις εκλογές του 1981 έως και χτες με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν ένα 15%, οι σύντροφοι άλλαξαν ιδεολογία πρίν η ηγεσία τους τούς (κι όλους μας) αλλάξει τα φώτα. Μήπως όμως πρέπει να μιλάμε για ιδεολογία της κωλότσεπης; Γιατί αν αντιλαμβάνομαι σωστά τα πράγματα, η κόκκινη γραμμή της ρήξης των ψηφοφόρων του πασόκ με το παρελθόν τους αφορά κυρίως οικονομικά ζητήματα. Χμμμ... Δυσαρεστημένοι οικονομικά. Είναι κι αυτό βαρύ αλλά όχι τόσο ώστε να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία. Εκτός αν αυτή είχε θεμέλια ακριβώς στην ίδια οικονομική ιδεολογία που στερείται τις τελευταίες μέρες ακόμη κι από τους λεγόμενους πρασινοφρουρούς. Κάνω ένα σύντομο φλάς μπάκ. Αφισοκολλητές-Εθνική τράπεζα, ΔΕΗ, ζιβάγκο, αυξήσεις, συνδικαλισμός, καμπάνες παντελόνια, Αρμάνι κοστούμια, χειραψίες στο Μεταξουργείο και στο Χίλτον, μούσια και πατσοκοιλιές, κρατική εξουσία με αγορά λαχείων, δημόσιο, κράτος, τραγουδάκια στην επέτειο του Πολυτεχνείου, αγωνιστικό προφίλ, ξύλινη γλώσσα και ουζάκια στο Μικρολίμανο. Να γελάει κανείς και να ξερνάει γελώντας.

Οπαδοί είμασταν κι όχι σύντροφοι. Κι αυτός ο οπαδισμός που μας συντηρούσε, σάπισε πάνω στα κορμιά μας και τώρα κουβαλάμε την μπόχα του παντού.

Χρόνια μας πολλά σύντροφοι...

Posted by Unknown on 11:21 π.μ.. Filed under Ηumor, Όλες οι αναρτήσεις, Aπόψεις, Ouranuke Giis . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Feel free to leave a response